Dla rządu Sikorskiego nie do przyjęcia była jednolita organizacja woj¬skowo-polityczna, zdominowana przez wojskowych, zdeklarowanych piłsudczyków o legionowym rodowodzie, jaką stanowiła SZP. Sytuację kom¬plikowały dodatkowo osobiste uprzedzenia i ambicje. Przykładem lego jest sprawa meldunku generała Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza o zawiązaniu SZP, który to meldunek generał przesłał nic Sikorskiemu, lecz marszałkowi Rydzowi-Smigłcmu. Szef rządu w Angers uznał to za przejaw nielojalności i w grudniu 1939 r. zlikwidował SZP. Na jej miejsce powołał Związek Walki Zbrojnej, na czele którego stanął generał Kazi¬mierz Sosnkowski. Dowództwo obszaru numer 1 (Warszawy) powierzono pułkownikowi Stefanowi Roweckiemu, a Tokarzewskiego przeniesiono do Lwowa. Wkrótce ten ostatni został aresztowany podczas próby przekro¬czenia granicy i nierozpoznany trafił do łagru. Generał ujawnił swoją toż¬samość dopiero po podpisaniu układu Sikorski-Majski.
